Skip to content →

Varlığın ve Hiçliğin Gecesi

Bir yazı öylesine ve bir o kadar da öyle olması gereken
Yazı yazmak istiyor insan
Uzun, şehirler arası yollar, ülkeler, kıtalar ve kalpler arasındaki mesafeler kadar
Ve tüm bu uzunluk
aslında tek bir cümle
fark edince.
Ve insan, konuşur
Denizler, okyanuslar ve hissiyatlar kadar çok
Kuşlar, hayaller ve hayal edilemeyenler gibi özgür.
Hem de çok konuşur, susarken. -kendiyle-
Karmakarışık olur insan, insanlığı bile bulantıda
tüm hücrelerinin nefesi tükenmiş
ve yetmezmiş gibi üstelik boğazı düğümlenmişken.
Düğüm düğümken insan -ki gerçekten düğümlenmişse, bir kördüğümcesine mesela-
Güler! olumlu, neşeli ve güçlü durmak ister.
İşte bu,
çoğu bilim dalının bilmediği bir intihar tipidir hücreler için.
Teşhisini, büyüdük, büyümüşsün -bazen de yaşlanmışsın-
olarak koyar.
Bilgelerin en bilgesi, hiçbir şeyi bilmeyen insan bilge.

Published in Karalama